„witam mam pytanie czy moglby mi pan doradzic cos na temat swiatel realizuje moje wielkie marzenie dostalam od meza piekny aparat a zeby sie nie martnowal tworze sobie w domu mini studio fotograficzne mam juz tla statyw stelarze klipsy wszytsko co trzeba nie mam tego co chyba najwazniejsze mianowicie oswietlenie. i jeszce jedno czy pomieszczenie w ktorym zrobie studio domowe musi byc pomalowane na jasny kolor tak slyszalam ale nie wiem czy to prawda. w lutym wkoncu ide na kurs wiec pewnie sie dowiem ale juz bym sie chciala przygotowac i zaraz po kursie przejsc do dzialania.”

Na początku zaznaczę, że w oświetleniu studyjnym nie mam zbyt dużego doświadczenia. Ale w małym domowym studiu fotograficznym na pewno przydadzą się lampy z dość dużym zakresem zmian energii błysku (mocy światła). W większych wnętrzach, aby zmniejszyć moc światła można odsunąć lampę dalej, w małej przestrzeni będzie problem. Inne ważne cechy to powtarzalność siły błysku i stałość temperatury barwowej. Od mocy światła będą zależeć natomiast wartości przysłony ustawione na aparacie, a wiadomo, że każdy modyfikator np. parasolka, będzie je osłabiać. Tak więc im większa moc lamp, tym większa głębia ostrości (przy zachowaniu tego samego ISO). Oczywiście lampa powinna umożliwiać dokładanie do niej różnych modyfikatorów światła.

Jeśli chodzi o drugie pytanie, to studio wcale nie musi być pomalowane na jasny kolor. Możesz wybrane ściany zaaranżować na jakieś specyficzne tło, jakąś charakterystyczną fakturą. To zależy od Ciebie. Białe ściany przydają się natomiast w sytuacji kiedy będziesz chciała odbijać od nich światło. Na pewno przyda się biały sufit.

Poniżej kilka linków w temacie oświetlenia studyjnego:

• Światło studyjne – rodzaje źródeł światła
• oswietlenie.medikon.pl/pl/publikacje
• Portret studyjny – mały poradnik
• Studyjne lampy błyskowe

Wczoraj rano, najspokojniej w świecie, robiłem sobie zdjęcia płatków śniegu. A tu nagle, raptem, ni stąd ni zowąd wszedł mi pod obiektyw gość. Tak szybko przebierał nóżkami, pewnie z zimna, no bo chodzić tak boso po lodzie to pewnie nic przyjemnego, ale przebierał tak szybko, to może było mu cieplej. Niemniej po chwili go nie było, zdążyłem mu zrobić tylko jedno zdjęcia. Szkoda tyko, że głowę schował niebyt nieostości.

Ps. W najbliższych dniach napiszę jak teraz fotografowałem płatki śniegu. To, co robiłem w zeszłym roku znajdziesz we wpisie Jak fotografować płatki sniegu?

Co zostało sfotografowane?

Poniżej zdjęcia, które to wyjaśnią.

Zdjęcia zrobiłem w czasie wakacyjnego pobytu nad morzem.

Jak myślisz, co to jest? Napisz proszę w komentarzu.

Można by rzec „Gdzie diabeł nie może, tam fotografa pośle”. Zapraszam na krótki film z fotografami w roli głównej. Można się śmiać lub uśmiechać na widok pokazanych tam zdjęć, ale z drugiej strony, czasami zrobienie dobrego zdjęcia wymaga sporych poświęceń ze strony fotografa.

Najbardziej podobała mi się mała parasolka nad aparatem. Takie cudo przydałoby mi się, kiedy fotografowałem fajerwerki w deszczu.

Ostatnimi czasy zainteresowałem się zdjęciami panoramicznymi 360 stopni. Do robienia takich zdjęć bardzo przydaje się specjalna głowica panoramiczna umożliwiająca umieszczenie aparatu z uwzględnieniem tak zwanego punktu nodalnego. Przejrzałem ceny takich głowic. Niektóre naprawdę mnie zdumiewały. Oczywiście jeśli ktoś masowo robi panoramy, to na pewno przyda mu się firmowa głowica z rotatorem, ale dla siebie nie potrzebuję tak rozbudowanej konstrukcji. Postanowiłem więc zrobić głowicę do panoram samemu. Zobacz, co z tego wyszło. Może też będziesz chciał zaoszczędzić i zrobić sobie podobną we własnym zakresie.

Przyjrzałem się zdjęciom sprzedawanych głowic, znalazłem też opisy innych własnej roboty konstrukcji np. tutaj lub tutaj.

Do zbudowania własnej głowicy panoramicznej wykorzystałem kątownik, płytkę Manfrotto 200PL, adapter Manfrotto 323, element z sanek nastawczych do makrofotografii, podkładki z korka, śruby, nakrętkę i podkładki. Podkładki z korka nakleiłem na kątownik i do sanek nastawczych w celu zwiększenia tarcia. Uchwyt do jednej ze śrub zrobiłem z „Poxiliny” (masa plastyczna, która twardnieje po wymieszaniu dwóch składników). Zamiast śruby z takim uchwytem mogłem wykorzystać tą, wyjętą z płytki 200PL, ale wolałem coś, co mogę mocniej dokręcić.

Koszt:
- sanki nastawcze do makrofotografii już miałem, ale ich koszt to około 190zł,
- płytka Manfrotto 200PL i adapter Manfrotto 323 to około 100zł,
- pozostałe elementy to razem od kilku do kilkunastu złotych.

Można zatem przyjąć, że koszt całości to 300zł z kawałkiem, jeśli ktoś musi kupować wszystko od nowa. Ja swoje koszty bym oszacował na jakieś 140zł (wliczając w to koszt dostawy płytki i adaptera Manfrotto kupionej w sklepie internetowym).

Szybkozłączki umożliwiają szybkie i łatwe podpięcie głowicy do statywu, jak również aparatu do głowicy. Można też szybko przejść od zdjęć robionych na potrzeby panoramy do zdjęć tradycyjnych ze statywu. Szyna nastawcza natomiast daję wygodę w ustawianiu punktu nodalnego. Sądzę, że jest to nawet bardziej wygodne rozwiązanie niż to stosowane w niektórych głowicach firmowych. Sam obrót wokół osi pionowej jest natomiast robiony za pomocą standardowej głowicy 3D będącej już na statywie. Lepszy byłby rotator, ale ich ceny zaczynają się od około 500zł, a głowicę 3D już mam.

Poniżej kilka dodatkowych zdjęć głowicy

Jeśli masz jakieś pytania odnośnie tej głowicy, to proszę pisz w komentarzu.

Z dzieciństwa pamiętam sprzedawane na festynach kalejdoskopy, tuby z kolorowymi szkiełkami i lusterkami. Patrząc przez nie, przy jednoczesnym ich obracaniu, z kolorowych kawałków układały się różne, fantastyczne wzory.

Obecnie możesz na komputerze w łatwy sposób zrobić samemu taki niesamowity obraz. Wystarczy dowolne zdjęcie i program graficzny z odpowiednią wtyczką. Zobacz dalej jak zrobić takie obrazki.

Ręczne cięcie i powielanie wybranych fragmentów w programie graficznym jest możliwe, ale czasochłonne. Aby ułatwić sobie sprawę ze strony internetowej pobrałem darmową wtyczkę Kaleidoscope 2.1 do programu Adobe Photoshop Elements.

Po rozpakowaniu pobranego pliku i wgraniu go do folderu z wtyczkami (…Photoshop Elements 9\Plug-Ins\Filters) miałem gotowe narzędzie do pracy. Autor wtyczki podaje, że powinna ona również poprawnie pracować z takimi programami jak: PhotoFiltre Studio, Corel PHOTO-PAINT, Jasc Paint Shop Pro oraz Macromedia Fireworks. Z tego co się orientuję, to również darmowa przeglądarka zdjęć IrfanView obsługuje wtyczki w formacie Adobe Photoshop 8BF. W tym formacie jest „Kalejdoskop 2.1″.

Oczywiście potrzebne jest jeszcze zdjęcie. Wykorzystałem to z dymkiem.

Jak zrobić takie zdjęcie zobacz we wpisie Jak fotografować dym? Na potrzeby kalejdoskopu dodatkowo je jeszcze kadrowałem, kolorowałem na różne sposoby i robiłem z niego negatyw.

Po wczytaniu zdjęcia do programu graficznego możesz uruchomić wtyczkę.

W okienku z ustawieniami jest kilka opcji, które możesz zmienić. Od góry są to: rodzaj metody powielania, liczba powtórzeń (maksymalnie 20), obrót całego obrazu, powiększenie/zmniejszenie. Kolejne trzy opcje służą do zmiany położenia fragmentu zdjęcia, który jest powielany. Efekt od razu widać na podglądzie. Możesz również skorzystać z przycisku „Random” do losowego ustawienia tych parametrów. Klawisz „OK” zamyka okienko i zaczyna się generowanie obrazu. W zależności od rozmiaru pliku i mocy obliczeniowej komputera może to chwilę potrwać. Ale warto poczekać, bo efekty są czasami naprawdę zaskakujące, oczywiście pozytywnie.

Do tej całej zabawy zainspirowały mnie zdjęcia z kanału Photo Extremist na Flickr.

Poniżej kilka powstałych obrazów. Więcej ich pokazuję na stronie portfolio fotograficzne Przemysława Oziemblewskiego – Kalejdoskop oraz Flockr – fotodcpl. Jako ciekawostkę dodam, że wszystkie te kalejdoskopy powstały jako modyfikacje tylko tego jednego zdjęcia z dymkiem.

Zachęcam do samodzielnego testowania i tworzenia kalejdoskopowych kompozycji. Jeśli masz ochotę, możesz stworzone zdjęcia pokazać w FotografiaDlaCiekawych Gallery lub podać link do nich w komentarzu pod tym wpisem.

Choinka, światełka na niej, to dobry temat do fotografowania. Powyższe zdjęcie złożyłem z trzech ujęć. Zrobiłem je tak, by światła z lampek były poza głębią ostrości. Wystarczy do tego w miarę jasny obiektyw lub dodatkowe pierścienie pośrednie. Pierwsze od lewej zdjęcie zostało zrobione obiektywem manualnym Super-Takumar o ogniskowej 50mm przy przysłonie f/1.4. Środkowe, z tego co pamiętam, to już f/5.6. Widać od razu, po kształcie plamki rozproszenia, że obiektyw ma 6 listków przysłony. Prawe zdjęcie, to obiektyw Pentacon 3.5/30mm. Zdjęcie przy przysłonie około 5.6. Aby w tym przypadku zwiększyć nieostrość i powiększyć krążek rozproszenia zastosowałem dodatkowo pierścień pośredni 13mm włożony pomiędzy aparat, a obiektyw. Ten obiektyw pod względem liczby listków przysłony jest rekordzistą. Posiada ich aż 10. Specjalnie chciałem, by krążek rozproszenia był trochę kanciaty, by odróżniał się kształtem od pozostałych zdjęć. Punkt ostrzenia był ustawiony na najbliższą odległość.

Kolory lampek na zdjęciu możesz zmieniać ustawiając różny balans bieli w aparacie. Znacznie większe zmiany kolorystyki można natomiast zrobić za pomocą programu graficznego.

Wszystkie zdjęcia, to ta sama choinka, jednak udało mi się stworzyć różne jej warianty. Pomysł na to zdjęcie zaczerpnąłem ze strony Tutorial: Alternative Seasonal Photography Out-of-Focus Images.

Więcej na temat głębi ostrości piszę w ebooku Magia głębi ostrości i ozdobnego rozpraszania tła.

Jeśli spodobały Ci się te zdjęcia, to zachęcam do samodzielnego fotografowania i tworzenia niekoniecznie ostrych zdjęć. Jeśli masz pytania w tym temacie, to koniecznie napisz je w komentarzu.

W Dzień Bożego Narodzenia
jest okazja słać życzenia:

Zdrowia, szczęścia, pomyślności,
Dużo zdjęć i z nich radości.

Niech się wszyscy uśmiechają
i oczami nie mrugają.

A ty strzelaj piękne foty:
dzieci, psy, a nawet koty.

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego 2012 Roku

życzy
Przemysław Oziemblewski

Dostałem niedawno email od Jacka:
Witaj „adminie”. Całe dotychczasowe moje życie zastanawiam się, co takiego drzemie w nas ludziach, że niezależnie od tego jak by rozwijała sie technika – sięgamy po „stare i sprawdzone.” Tak jest we wszystkich dziedzinach naszego życia – w naszym hobby też. Wszyscy mają nowe „camera obscura” – popularne cyfrówki. Wszyscy jednak trzymamy w szafach mniej lub bardzej sprawne ap.analogowe i obiektywy.(niektóre unikalne). Zajrzałem do 2009 roku na – jakim aparatem robisz zdjęcia – i okazuje się, że wiele osób robi nowym sprzętem ze starymi ob. TY też. A może byś znów rzucił kamieniem do wody i wywołał nową falę. Od 2009 r minęło już parę latek i powstało dosyć dużo modeli z możliwością podłączenia starych ob. przez pośrednie pierścienie. Typ PEN i podobne – wręcz się oto proszą. Jak może pamiętasz, zwróciłem niedawno uwagę na możliwość odchylania w PENie lampy i w ten sposób możemy uzyskać światło odbite od sufitu. Być może inni znaleźli jakieś nowe zastosowania, o których wcale nie myśleli projektanci aparatów gdy je tworzyli. (A mówiłem, że będę w przyszłości „podpuszczał” !) Pozdrawiam JO.

Dziękuję za email. To ciekawy pomysł. Dlatego na prośbę Jacka ponawiam pytanie „Czym robisz zdjęcia?” Napisz w komentarzu, czym fotografujesz i czy przez ostatnie dwa lata zmieniałeś mocno sprzęt.

Ze swojej strony dodam, że w tym czasie zmieniłem aparat. Teraz to Canon EOS 50D i na razie w zupełności mi on wystarcza. Doszły obiektywy np.: nowy Canon EF-S 15-85 mm f/3.5-5.6 IS USM oraz używane Super-Takumar f/1.4, 50mm i Canon EF 100 mm f/2.8 Macro USM. Doszły lampy błyskowe i trochę różnych dodatków.

Być może zwróciłeś uwagę na zdjęcie otwierające wpis i na fakt świecenia lampy błyskowej. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie to, że nie widać żadnego wyzwalacza lub kabla synchronizacyjnego. Fotografowałem EOSem 50D, którego wbudowana lampa błyskowa też nie posiada systemu do sterowania lampami zewnętrznymi. To u Canona jest dopiero w nowszych modelach aparatów. Błysk lampy był możliwy dzięki specjalnej funkcji, którą ostatnio odkryłem w lampach błyskowych Nissin Di866. W menu lampy można ją tak ustawić, aby wyzwalała się na błysk innej lampy błyskowej. Można wyzwalać ją na pierwszy błysk lub z pominięciem błysków pomiarowych wysyłanych przez lampę błyskową aparatu. To rozwiązanie jest o tyle genialne, że współpracuje również z przedstawionym na zdjęciu aparatem kompaktowym. Rozwiązuje to całkowicie problem płaskich zdjęć robionych przy wbudowanej lampie błyskowej aparatu oraz problem małej mocy światła. Teraz, gdy chcę zrobić zdjęcie pamiątkowe na imieninach nie muszę zabierać lustrzanki. Wystarczy zestaw: mały kompakt i wspomniana zewnętrzna lampa błyskowa. Moc błysku lampy zewnętrznej trzeba ustawić ręcznie, ale naprawdę nie jest to problemem, a różnica w zdjęciach kolosalna. Na aparacie natomiast ustawiam moc błysku lampy wbudowanej na -2EV. Wystarczy by wyzwolić zewnętrzną, a jednocześnie nie wpływała zbytnio na oświetlenie sceny.

Ps. Nissin Di866 ma jak dla mnie tylko jedną wadę. Dość głośno działa silnik zmiany kąta świecenia. W nowszej wersji tej lampy Mark II ponoć jest to poprawione. Więc jeśli zależy Ci na cichej pracy, to raczej odpuść sobie pierwszą jej wersję. Lampa jest produkowana z dedykacją dla systemów Canon, Nikon lub Sony.

A teraz proszę napisz w komentarzu, czym fotografujesz i czy przez ostatnie dwa lata zmieniałeś mocno sprzęt.

W życiu każdego fotoamatora przychodzi taki czas, że nachodzi go myśl, a może by tak sfotografować Księżyc. Mimo, że został on już obfotografowany na wiele różnych sposobów, to i tak nie ma to jak zrobić zdjęcie samemu. Pojawia się wtedy pytanie, jak, czym i kiedy?

Czym?
Aby poważnie myśleć o fotografowaniu Księżyca potrzebny jest aparat i obiektyw o długiej ogniskowej. Może być nawet aparat kompaktowy, byle miał odpowiedni zoom. Przykład takiego zdjęcia z kompaktu pokazywałem tutaj. Przydatny jest obiektywy o ogniskowej od około 500mm (po przeliczeniu na pełną klatkę). Współczesne kompakty super-zoom potrafią dać nawet większe przybliżenie. Poza aparatem z obiektywem konieczny jest statyw i zdalne wyzwalanie migawki. W przypadku braku zdalnego wyzwalania można posłużyć się wyzwalaniem migawki z opóźnieniem 10s. Trzeba tylko uważać, by Księżyc w tym czasie nie uciekł z kadru. Przy długich ogniskowych rzędu 1500mm (po przeliczeniu na FF) ładnie widać jak nasz obiekt powoli przesuwa się i ucieka poza ramkę zdjęcia.

Jak?
Ustawiamy aparat na statywie, celujemy i zdalnie wyzwalamy migawkę (z pilota lub wężyka spustowego). W celu ustalenia poprawnej ekspozycji przydaje się pomiar punktowy lub powiększony obraz na ekranie aparatu. Można też bez pomiaru ustawić parametry ekspozycji wiedząc, że Księżyc ma jasność około 13 – 14 EV. Czyli tak jakby to był słoneczny dzień (więcej o ekspozycji i jej wartościach piszę w ebooku). Dlatego wstępnie przy ISO 100, można w trybie M, ustawić czas na 1/100s, a wartość przysłony na f/8. Po wykonaniu pierwszego zdjęcia będzie widać, czy potrzebna jest korekta ustawień.

Księżyc na zdjęciach naświetlanych w trybie automatycznym jest zazwyczaj białą, przepaloną plamą.

Jeśli fotografujesz lustrzanką włącz wstępne podnoszenie lustra, aby uniknąć drgań powodowanych przez nie. Jeśli fotografujesz przy włączonym podglądzie na żywo nie musisz uruchamiać funkcji podnoszenia, bo lustro jest już podniesione (dot. aparatów Canon; jak przeczytasz w komentarzu w Nikonach trzeba włączyć tą funkcję nawet przy podglądzie na żywo; czy w lustrzankach innych marek też – tego nie wiem).

Kiedy?
Pierwszy pomysł to zazwyczaj noc i pełnia. Wtedy jednak Księżyc jest najbardziej płaski ze względu na kierunek padania światła ze Słońca względem obserwatora. Bardziej trójwymiarowy księżyc uzyskasz fotografując go kilka dni przed lub po pełni. Kratery będą wtedy bardziej widoczne, bo widoczny będzie ich cień. Druga sprawa to, jeśli będziesz fotografował w nocy, to tło masz zupełnie czarne i pospolite (sam też nastrzelałem trochę takich zdjęć). Rzadziej można spotkać zdjęcia robione o świcie, kiedy niebo się rozjaśnia i tworzy już granatowe tło. Czasu na wykonanie zdjęć jest wtedy mniej, ale uzyskany efekt sadzę, że jest lepszy. Tak powstało zdjęcie otwierające wpis.

Parametry tego zdjęcia: Aparat Canon EOS 50D; obiektyw MTO-11CA 10/1000; ogniskowa: 1000mm; czas: 1/80s; przysłona: f/10; ISO 200. Obróbka w programach Adobe Lightroom oraz Photoshop Elements.

Niezmiernie miło mi poinformować, że już niedługo będziesz mógł/mogła zapoznać się z nowym ebookiem. Własnie skończyłem go pisać. Trochę to trwało, ale zgodnie z sugestiami od czytelników bloga dopisałem do niego materiał na temat ekspozycji i jej składników. Doszły też strony poświęcone poprawnemu czytaniu histogramu. W sumie wyszło 80 stron i ponad setka zdjęć i ilustracji. To, co w nim umieściłem:
 

• Dlaczego warto wykorzystywać małą głębię ostrości?
• Co to jest głębia ostrości?
• Co wpływa na wielkość głębi ostrości?
• Co to jest przysłona?
• Jak zwiększyć głębię ostrości?
• Jak zmniejszyć głębię ostrości?
• Głębia ostrości a przysłona
• Głębia ostrości a ogniskowa
• Przykłady usuwania pierwszego planu za pomocą małej głębi ostrości
• Zdjęcia w ZOO przez siatkę
• Zdjęcia przez szybę
• Co to jest odległość hiperfokalna?
• Jak prosto określić głębię ostrości i/lub odległość hiperfokalną?
• Jak podejrzeć głębię ostrości w aparacie?
• Jakie są niekorzystne konsekwencje przymykania przysłony?
• Jak w praktycznie nieograniczony sposób zwiększać głębię ostrości?
• Co to jest bokeh?
• Jak tworzyć ozdobny bokeh?
• Jakie są metody mocowania dodatkowych przesłon?
• Jak pokazać i wpływać na bokeh?
• Jak duży powinien być wycięty kształt?
• Jak poprawnie ustawić ekspozycję?
• Przykłady i pomysły na zdjęcia
• Jak powstało zdjęcie z okładki?
• Jak wykorzystać poranną rosę?
• Dodatek A – Ekspozycja
• Co to jest ekspozycja?
• Dodatek B – Histogram
• Jak czytać histogram?
• Kiedy histogram oszukuje?
• Więcej przykładów i dodatkowe adresy w Internecie

Jeśli masz jakieś pytania odnośnie tego ebooka, to proszę napisz je w komentarzu poniżej. Możesz też zaproponować jego cenę.

Jeśli chcesz otrzymać darmowy rozdział oraz możliwość jego kupna z rabatem to koniecznie zapisz się na listę tutaj.

Ps. Dopisek z dnia 20.12.2011r.
Postanowiłem, że jeszcze rozszerzę zawartość ebooka o kolejny temat związany ze zmniejszaniem głębi ostrości metodami „optycznymi” i związanymi z obróbką w programach graficznych. Powinienem się z tym uporać do końca tego roku. Tak więc ebook będzie dostępny na początku stycznia 2012.

Jeśli nie mogłeś/mogłaś brać udział w tym internetowym szkoleniu, to nic straconego. Mam dla Ciebie nagranie.

Zapraszam do oglądania.

X-Rite Webinar Poland with Jacek Bonecki from X-Rite Europe on Vimeo.

Serdecznie zapraszam do odwiedzenia nowej strony internetowej Chodzież i okolice w fotografii Przemysława Oziemblewskiego. Pokazuję tam zdjęcia i panoramy zrobione w różnych miejscach Chodzieży i jej okolic. Znajdziesz tam między innymi największą panoramę Chodzieży zrobioną z punktu widokowego. Składa się ona z 25 ujęć. Uzyskany wymiar końcowy to 67335 x 4247 pikseli, czyli 286 Mpx. Możesz też zobaczyć Rynek w postaci panoramy sferycznej. Daje to swobodę oglądania tego miejsca w każdym kierunku, nawet patrząc w niebo, jeśli ktoś uważa to za celowe. Są też zdjęcia robione zarówno w dzień jak i w nocy, ale to dopiero początek …

Serdecznie zapraszam.
Zobacz Chodzież i okolice w fotografii Przemysława Oziemblewskiego – Chodziez.tak.pl

Ps. Jeśli też robisz zdjęcia Chodzieży, to umieść je na mapie Google. Możesz to zrobić za pomocą serwisu Panoramio. Przykład tutaj.

Zacznę od zacytowania emaila od Jacka: „Mam pewne wątpliwości, co do wykonywanych zdjęć na różne konkursy. Pamiętam jak już po konkursie odebrano nagrodę, gdy wyszło na jaw, że zdjęcie zostało uzupełnione „na warsztacie” o jednego ptaszka. Autor, jak tłumaczył, chciał wypełnić lukę w grupie ptasich sylwetek. Przecież i tak by dostał nagrodę – ale ingerował w zdjęcie. Oglądam wiele prac konkursowych, moc jest wykonanych często przy pomocy komputera (barwa, podbarwianie, zmiana tonacji). Czy nie należy w takim razie podzielić wykonawców , na takich, którzy potrafią „złapać” obraz na żywo i takich ,którzy perfekcyjnie uzupełniają swoje dzieło w komputerze. Sam lubię się bawić komp. zamieniając zdjęcia na plakaty (ciekawa grafika, dwa kolory, rysunek bez szczegółów, itd.) Czy mam za duże wymagania czy się mylę? A może i Pan ma podobne wątpliwości? A może poruszał Pan już ten temat? Pozdrawiam. J. PS. Przepraszam ,że wiercę palcem w małej dziurce i pewnie ją powiększam.”

Problem ten jest często poruszany, ale trudno jest ustalić na sztywno, gdzie przebiega granica dozwolonej i niedozwolonej modyfikacji. Jeśli coś dodajemy do fotografii np. ptaszka, to sprawa jest ewidentna. Natomiast nasycenie kolorów, czy ich brak to już erze fotografii analogowej było np. kwestią wyboru rodzaju błony, na której robiono zdjęcia i nikt tego nie kwestionował. Jak ktoś już wcześniej zauważył inaczej też wygląda spraw, jeśli mowa o zdjęciu reporterskim, a inaczej o twórczej wizji artysty. Zależy więc jakiego rodzaju to jest konkurs. Zdarzało mi się np. usuwać ze zdjęcia spienienie na wodzie, na zdjęciu pomostu nad jeziorem. Zdjęcie ładniejsze (efekt powyżej), chociaż już odrealnione. Z drugiej strony samo zdjęcie było robione przy długim czasie migawki, rzędu 20s, więc z realizmem i tak już niewiele miało wspólnego. Zdjęcie źródłowe poniżej. Jak widać znacznie się różni od tego otwierającego wpis.

Słyszałem też opowieść o fotografie, który robiąc zdjęcie okazałej budowli trzymał od góry w kadrze kawałek ułamanej gałązki, aby urozmaicić niebo nad budowlą. W tym przypadku mamy do czynienia ze sztuczną ingerencją w zdjęcie już na etapie kompozycji.

Zapraszam do dyskusji, co wolno, a czego nie wolno modyfikować na zdjęciu?